tam kafiyeli engel.

bugün küçücük bir engelin ortadan kalkmasıyla bile mutluluk seline boğuldum. sonra birkaç şey geldi aklıma, geri duruldum:

"hoş geldin. çalmadan gir içeri. sen geldin, tanıdım gözlerini."

ve

"yabancı gibisin miyop gözlerin kısık
bana ait ne varsa hepsi seni korkutuyor
sana ait ne varsa hiçbiri benim değil
belki ölmek hakkımı kullanıyorum
belki gelmem gelemem beş dakika bekle git."

cesaretsizliğimi bağışla biricik mavimsi blog, çok çekiniyorum.

hukuk ve mutluluk tam kafiyeli olmakla beraber birbirlerine aşinâ iki arkadaşlar zihnimde.

hem, "kitap okurken de mutlu oluyorsun unuttun mu?"